Vermeld de bronnen in een lijst, neem de artikelen mee!
Max 750 woorden
Don Norman (en zijn collega’s Andrew Ortony en William Revelle) hebben het over drie levels waarmee de mens, bewust en onbewust, bepaalt of iets ‘goed’ is of niet ‘goed’. De drie levels zijn; visceral, behavioral en het reflective level.
Visceral is het onderbuik gevoel. Dit is een gevoel dat ingeprogrammeerd is door evolutie het meeste primitieve deel van de hersenen. Het viscerale level maakt snel oordelen of iets goed of fout is en stuurt signalen naar de spieren en hersenen. We houden van zoete smaken en geuren, velle kleuren, van symetrische- en lachende gezichten en niet van hoogtes, onverwachte dingen als hard geluid of vel licht, drukte, extreem heet of koud etc... Of we deze dingen goed, lekker, eng of lelijk vinden gebeurt allemaal op een onbewuste level.
Het tweede, behavioral, werkt ook op die manier, onbewust. En ‘Its all about feeling in control’ aldus Don Norman. Je vind een product automatisch mooi of goed als het lekker aanvoelt of op een handige manier is ontworpen.
Het derde level is reflective, het is een soort super ego. Het heeft geen controlle over wat je doet, geen controlle over de spieren. Maar het is het stemmetje in je hoofd dat tegen je praat ‘waarom doe je dit, waarom doe je dat’. Je koopt op een behavioral level een horloge dat €25,- kost, goed werkt, de tijd perfect aangeeft en misschien een rekenmachine en afstandsbediening opzit. Op een reflactive level koop je een horloge dat €2500,- kost, er super mooi uitziet en waar mensen van zeggen ‘zo dat is een mooi duur horloge’.
Producten die er plezierig uitzien schijnen beter te werken. Hij schrijft in zijn boek ook dat het brein in een ontspannen staat een beter oplossend vermogen hebben. Wij kunnen beter denken als we positief zijn en hebben problemen op het moment als we onder stress staan.
Dit is interessant voor ons product want dit zou betekenen dat als de Sit’lo een stoel is die er uitnodigend, mooi of grappig uitziet mensen eerder geneigd zijn de stoel te gebruiken en accepteren.
Nou heeft Don Norman een vrij complete analyse gegeven van waarom dingen mooi, lelijk, goed of slecht vinden. Aan de hand daarvan kunnen we haast puntsgewijs een product of merk tot een succes maken.
Als we kijken naar de muziek industrie kunnen we concluderen dat zij ver voor liepen wat betreft emotional design of eigenlijk branding. Bands of artiesten waren al lang al een soort van emotional design. De bands wisten ziczelf heel goed te ‘designen’ zodat mensen of een bepaalde groep hun aantrekklijk, cool of goed vonden. Het image wat zij hadden is net als de emotie die een persoon voelt of zou moeten voelen bij een product of merk.
Volgens Marc Gobé was de manier hoe mensen zich aan een muziek band koppelden of mee konden identificeren een eerste indicatie van een shift naar zelf expressie en individualiteit.
Voor emotional design zou dat betekenen dat het een eerste indicatie is van een shift waar mensen behoefte kregen naar producten die persoonlijker en meer uitgesproken waren.
Bron: Don Norman, Emotional Design.
Marc Gobé, Brandjam: Humanizing Brands Through Emotional Design
Geen opmerkingen:
Een reactie posten